Aniołowie

niedziela, 30 września 2012

zasadność

..posyłania Miłosza do przedszkola.
W zaleceniach orzeczenia o kształceniu specjalnym jest wpis "zalecono przedszkole specjalne". 
W Cetrum autyzmu w Olsztynie od pani mgr Dumara również dostałam notkę z zaleceniem posłania Miłosza do przedszkola - specjalnego, bardzo chwaliła nasze przyszłe. 
Wziełam sobie do serca wiec owe zalecenia. Zaczełam starania o przyjęcie Miłosza do przedszkola specjalnego. Mysłałam dniami i nocami wiedząc z góry że gmina nam małego nie dowiezie czym zastąpić przedszkole żebyśmy nie musieli sie wyprowadzać z naszego rodzinnego domu. Czytając blogi dzieci chorych na autyzm wyczytałam wiele cennych uwag, że dzieci owe chodzą do przedszkoli, a pózniej jeszcze na terapie dodatkowe, po dwóch trzech latach intensywnej terapii mają duże sukcesy jesli chodzi o mowę, ogólne funkcjonowanie na codzień, kontakty społeczne.
Ponieważ do najbliższego ośrodka rehabilitacyjnego mamy 90km nasze codzienne dojazdy na terapię szybko zrujnowałyby nas finansowo i nerwowo. Rzecz jasna terapia byłaby pełnopłatna.
Myslałam o SUO ale już na wstępie mi go odmówiono z powodu braków specjalisty, co prawda mogłabym ich pozwać bo musieliby mi go dać lecz musiałbym płacić 100 procent za każdą godzinę więc napewno nie byłoby mnie stać na tyle godzin ile mały ich potrzebuje. Przeanalizowałam wszystko za i przeciw. Cała nadzieja jednak w przedszkola. To ich oferta
•    Logopedia, logorytmika
•    Alternatywne metody komunikacji
•    Rehabilitacja ruchowa
•    Terapia integracji sensorycznej
•    Terapia metodą W. Sherborne
•    Terapia behawioralna
•    Muzykoterapia
•    Pomoc psychologiczna

Posyłam Miłosza do przedszkola bo wierzę że tam mu pomoga nadrobic braki ktore ma w stosunku do swoich rówiesników. Ze pomogą nauczyć go kontrolowac potrzeby fizjologiczne, że nauczą go nie brudzić przy jedzeniu. Ze nauczą go komunikowac się z nami, że dzieki temu zacznie w końcu mówić. Wierzę w to ze przedszkole jest dla niego szansą na w miarę normalne życie, że dzieki niemu zostanie przygotowany do zerówki, szkoły. Zdecydowałam sie na przeprowadzkę bo nie chce mu odbierac tej szansy, dziecko w tym wieku jest wyjątkowe chłonne i mysle ze za kilka lat bedzie za pózno żeby nadrobić to czego nie umie. Nie wiem czy dobrze robię, o tym przekonam się za jakiś czas ale chyba bez powodu te przedszkola nie powstają. Wiem że samo przedszkole to za mało dlatego planuje czegos poszukać na sobotę, i pewnie logopedy dodatkowo bo chyba tych zajęć tam bedzie za mało? Tego nie wiem.. jeszcze..
Traktuje przedszkole jako forme terapii dla Miłosza i nie wyobrazam sobie że on nie akceptuje tej nowej sytuacji,. Mały uwielbia dzieci, gdy nie ma nikogo na placu szybko z niego ucieka, gdy nie ma kompana do zjezdzalni to nawet na nią nie wchodzi a jesli juz to na krótko, więc mam nadzieję ze jakos sie przystosuje. I chyba musi bo co ja mogę zrobić innego jesli nie? Przecież ja choć bym nie wiem jak sie starała nie naucze go tego wszystkiego co mogą zrobic specjaliści. 
Przedszkole jest ważne dla naszych dzieci, prawda? Niech ktoś powie że faktycznie tam mu pomogą stanąć na nogi i że będzie dzieki temu lepiej, bo za tydzien zamierzam wywrócić całe swoje zycie do góry nogami i chciałabym mieć pewność że dobrze robie...

Korzystająć z okazji chciałabym państwa poprosić o wsparcie dla rodziny małej autystycznej Justynki. Do 16 pazdziernika potrzebuja na cito ponad 4000 zł na zabieg leczenia jej ząbków. Nie pozwólmy żeby to małe dziecko skończyło w tym wieku z proteza w bużce > pomóc mozna a nawet trzeba tu..http://www.sawanti.pl/?page_id=704
Historia Justynki opisana jest pod tym adresem http://www.pomocdlajustynki.pl/
zapraszam i proszę o pomoc dla nich, sami nie dadzą rady

                             Na koniec Miłoszek czytający

sobota, 29 września 2012

siła internetu

Dziś moje małe przemyslenia. Bedzie nudno więc kto szuka mocnych wrażeń to dziś nic z tego, chociaż...  Internet to taka wielka sieć informacji, miliony, biliony..o wszystkim i o niczym. Zeby nie to że zaczełam pisać bloga o chorobie synka wiedziałoby 8-10-20 osób? Na dzień dzisiejszy mamy ponad 200 czytelników dziennie za co serdecznie dziekujemy. Po co powstał ten blog? Jest kilka ku temu powodów, najważniejszy to ulga dla mojej zbolałej duszy, bo choć nie użalam sie zbyt często nad swoim losem to jednak było mi to potrzebne, żeby ktoś napisał "będzie dobrze Kaśka, on z tego wyjdzie,". Znalazłam tu napewno pocieszenie i pomoc terapeutyczną której nie powstydziłby sie żaden psycholog. Blog powstał też z wiadomych oczywistych powodów, jak każdy rodzic zmagający się z chorobą borykamy się z obawą finansową czy damy rady sami pokrywac koszty terapii. Mogę tu też prosić was o pomoc dla innych dzieci, czy zareklamować fajny sklep. Gdyby nie sieć jakże mało wiedzielibysmy o róznych sprawach. Na dzień dzisiejszy wielu ludzi an świecie nie wyobraża sobie życia bez internetu m.in. ja też.
Narazie nie spotkałam sie z krytyką ani mojego bloga ani moich działań dotyczących synka. Otwarcie przyznaję że nie bardzo wierzę w leczenie DAN, diety cud, homeopatie, odtruwanie. Postawiłam narazie na terapię jesli to nie da oczekiwanych efektów zastanowię sie gdzie popełniam bład. Blog nie jest jednak jedyna formą moich zmagań z autyzmem, Szukając informacji na ten temat, zetknełam sie z dwoma rodzajami forum dla dzieci autystycznych. I tak jak uciekłam szybko z jednego i przerzuciłam sie na drugie , okazało sie ze i drugie jest nie dla mnie. Jedno skrajnie poglądowe na temat leczenia niekonwencjonalnego, broń boże nie zgódz się w jakiejś kwestii to szybko pożałujesz że sie odezwałeś. Przeszłam na drugie jednakże trafiłam z deszczu pod rynne, drugie forum okazało sie "mocne" w dziedzinie terapii, jednak rzadzi nim kilka osób których tylko ich zdanie się liczy, reszta to okazja do linczu. Tak więc bede poszukiwać dalej ciekawego forum gdzie mozna wypowiedziec się bez obawy że za chwilke dostanie sie po głowie.. Moc internetu nadal rządzi..Znacie może takie? Chyba lepiej jednak poskakać po blogach tak jest "bezpieczniej".Nie mam siły ani ochoty wysłuchiwac krytyki, nigdzie chyba nie spotkałam sie z taka agresją jak na forach dotyczących autyzmu, dziwne bo wydawac by sie mogło że ludzi dzielących ten sam problem powinno łaczyć cos wiecej niż tylko przepychanki słowne.
Korzystając z okazji mojego nudnego wywodu chciałabym was prosić o pomoc, nie dla siebie, bo dla siebie prosić najciężej, chciałam prosić o pomoc dla małego Frania , tej rodzinie jest naprawdę cięzko, zajrzyjcie ponownie w swoje serduszka i konta w banku przy okazji i wesprzyjcie choćby złotówką

Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą”
ul. Łomiańska 5
01-685 Warszawa

61 1060 0076 0000 3310 0018 2660 
tytułem: 10684 Kossowski Franciszek darowizna na pomoc i ochronę zdrowia

a może kupicie cośkolwiek na jego aukcjach?
http://allegro.pl/listing/user.php?us_id=19263495
zapraszam

piątek, 28 września 2012

Ratunku

Miłosz od dawna lubuje sie w .. bałaganie, wszechogarniającym, ale ostatnio przechodzi samego siebie. Nie wiem jak już sobie z tym radzić. To po prostu tragedia. Rozrzuca jedzenie, zabawki, wylewa picie, mieszkanie po pól godzinie sprzątania wygląda jak chlew. Co pójdę do kuchni wracam do pokoju i jest .......moze sami zobaczcie


Prawda że wygląda na całkiem zadowolonego, zupełnie odmiennie do mojego nastroju w takich sytuacjach, bo od jakiegoś czasu czuje że wykonuję syzyfową pracę, a najbardziej ostatnio upodobał sobie pokoi Kuby wyrzuca niezmiennie wszystkie ciuchy na podłogę,ile razy by ich nie poskładał tak za chwilę wszystko lezy na podłodze. Biada jakby na stole lezał jakiś cukier czy mąka to wiadome że kuchnia zmieniłaby sie w smietnik. Nic nie moze leżec na fotelu czy stole bo wszystko niezmiennie ląduje na podłodze, ja juz po prostu nosem orzę ale i tak burdel w domu ciągle jest. Jak myslicie jak to zwalczyć bo mnie juz pomysłow brakuje, chyba kupie namiot i synek zamieszka na podwórku:D

co powiecie o takiej akcji bo ja jestem za, mam czesto dość wścibskich spojrzeń i tłumaczenia dlaczego synek tak krzyczy. Dziś napisałam do pani dyrektor do ZPE w Olsztynie czy byliby
wśród was chetni na takie znaczki? Za jakieś dwa tygodnie będe w Olsztynie mogłabym wdepnąc tam i rozesłać, ale przyznam że jestem też ciekawa waszej opinii na ten temat

czwartek, 27 września 2012

Pogadali my sobie

-ja:Miłoszku powiedz mama
-on:ba ba
-ja:Miłoszku powiedz mama
-on:ba ba ba ba
-ja: ma ma ma ma
-on: ba ma ba
-ja: nie ba ma, tylko ma ma
-on: ma ba ba ba
-ja: ma ma ma ma
-on: ba ba ba ba

no i masz ci los nie umiemy sie dogadać, ale zauważyłam że czesto jak jest zdenerwowany to wyrywa sie mu maaaa, może kiedyś doczekam sie tego mama.
Ja dziś powolutku zaczęłam porządkować rzeczy do wyprowadzki,nawet chyba zaczynam sie cieszyć, ułatwi mi to wiele spraw, bedzie mi lżej i lepsze dojazdy wszedzie, czego mi bedzie brak to biedronki haha. Bo bede mieć 25km troche za daleko. 
U lekarza dziś nawet sprawnie poszło, Miłosz grzecznie czekał w kolejce na szczęscie tylko 2 osoby przed nami, bo powolutku jego cierpliwość sie wyczerpywała. Lekarz nas pochwalił że Miłosz przez te 2 miesiące bardzo sie zmienił, że jest grzeczniejszy, mniej bojażliwy i dużo mniej krzykliwy, to był komplement dla mnie, powiedział że jestem najlepszą mamą na świecie, możecie wiedzieć jak urosłam:D
Koniecznie nie chce tracić z nami kontaktu i prosił żeby go czasem odwiedzić oraz zaoferował dalszą pomoc w skracaniu kolejek w Centrum autyzmu lub szpitalu, oby juz nie było takiej potrzeby. Wogóle to żal tracic takiego pediatrę, zawsze miał w gabinecie zabaweczki dla dzieci, to taki pediatra z sercem i podejsciem do dzieci. 
Zapalenie gardła z  furkotaniem w oskrzelach więc dostał antybiotyk, zreszta sama widzę że jest potrzebny nie ma sensu czekać na zapalenie oskrzeli a tak zapewne to by sie skończyło. 
Dzis przypadkiem odkrylismy nowa pasje Miłosza, jak ktoś chce mu zrobić przyjemność niech mu kupi Auto świat, magazyn, boże póltorej godziny dziecka w domu nie było, tak oglądał te gazety.
Dzis dorwałam swoje stare zdjecia no i doszłam do wniosku że muszę koniecznie iść do fryzjera.

i znów chory:(

w Południe kurs do lekarza, słonko znów jest chore, najgorsze że sie dowiedziałam że z chorobą autoimmunologiczną nie wolno stymulowac odporności, więc nie mogę podawać mu nic co ja zwiekszy:( Nawet głupiego tranu. No i pewnie jakies zmiany na oskrzelach juz ma bo w nocy coś charczał więc szykuje sie antybol. Juz się boje co bedziew przedszkolu.
Zaraz z rana smaruję list do przedszkola, bo o WWR to w ogóle zapomieli w końcu oni też chyba mają jakieś obowiązki, obiecali że ktoś do domu przyjedzie to niech przyjeżdza. 
W ogóle to wczoraj odkryłam że w miejscowości do której się przeprowadzam znajduje się Centrum Rozwoju Dziecka w której przyjmuje psycholog specjalizujaca sie w autyzmie!! Moze jest wiec szansa na jakąs dodatkową terapie tam na miejscu, byłoby super.
Niech juz wraca ten mój mąz co zwieje z tej nieprzyjaznej gminy

wtorek, 25 września 2012

Pozytywnie , trochę

Dzisiejszy dzień mnie zaskakiwał od samego rana, troche pozytywnie trochę negatywnie. Postanowiłam rano zadzwonić do gminy dowiedziec się czy o nas pamietają. Otóz pan z oświaty nawet z wójtem nie rozmawiał ale już na wstepie stwierdził że jesteśmy bez szans bo napewno sie nie zgodzi, miałam wrażenie że juz na nas krzyżyk postawili, więc wściekła zarządałam odmowy na piśmie, złoże zażalenie na decyzje a co:)) choćby i do samego papieża. Mnie się odwoływać i pisać napewno nie znudzi.
Ale.. nie mam czasu na ich łaskę, będe pisać.. z nowego mieszkania. Decyzja zapadła, przedszkole poszukało nam mieszkanie, duże, przestronne,i naprzeciwko przedszkola, lepiej być nie może, i choć opłata czynszowa 1000zł bedzie dla nas strasznym obciążeniem finansowym to nie mając innego wyjścia cieszę się ogromnie że to mieszkanie się znalazło, dzieki panu dyrektorowi zespołu szkół któremu bardzo dziekuję. Miłosz nie będzie musiał dojeżdzać, Kuba do szkoły będzie miał rzut beretem, no i bedziemy bliżej cywilizacji, To bardzo wiele. A mnie przeogromny kamień spadł z serca że juz nie muszę sie martwić, że nie muszę mysleć co zrobić, sprawa rozwiązała się sama. Mam nadzieję ze wszystkim nam to wyjdzie na dobre, Jakby miał policzyć SUO tu na miejscu za które musiałabym płacić sto procent wszystkie dojazdy na teapie które dostanie w przedszkolu to pewnie zapłaciłabym jeszcze raz tyle co ten czynsz. Damy radę, musimy!!
Pózniej Miłosz postanowił znów matke zadręczać wiszeniem na drabince od łozka:// Nie da mu sie wytłumaczyć że nie, jęczał, krzyczał, ryczał dopóki z nim tam nie poszłam i nie pozwoliłam wisieć.
Ledwo przestał się bawić na pietrówce, zaczął jęczec, na nowo, a tu obiad brak robic. w końcu stała sie rzecz niesamowita, podbiegał do tablicy z piktogramami, ściągnał z tablicy znak zjeżdzalni i wepchnął mi do ręki patrząc mądrze czy w końcu zrozumiem. Osłupiałam bo myslałam że kompletnie piktogramów i ich znaczenia nie rozumie!! A tu taka niespodzianka, pysk mi sie ucieszył niesamowicie, więc jednak rozumie i mysli logicznie:))))))))))))))) To jak on teraz tak ładnie sie ucieszy to co bedzie w przedszkolu, normalny Einstein.:)))

W koncu dziś kurier dotaszczył paczke ze stoliczkiem który zakupilismy dzieki Ecioci Krysi, dziekujemy ciociu!!!!!I jak widac na załączonej fotce nie poszedł zakup na marne, w końcu ma gdzie mały ćwiczyć i uczyc sie jeść obiadek, w nowym mieszkanku będzie więcej miejsca bo teraz troche się ciesnimy.


Ogólnie dzień dość pozytywny prócz tego że mały znów kaszle i niestety pewnie znów skończy sie na anty, bo zadnych innych leków przyjmować nie chce, wszystkim haftuje:(
trzymajcie kciuki za nas i przeprowadzkę , żeby Miłoszek i nasze dzieci za bardzo tego nie odczuły



poniedziałek, 24 września 2012

Dziekuję


Cokolwiek myślisz o sobie, w oczach Boga masz najwyższą wartość.
Niektórzy ludzie nie wiedzą, jak ważne jest to, że istnieją.
Niektórzy ludzie nie wiedzą, jak wiele znaczy sam ich widok.
Niektórzy ludzie nie wiedzą, ile radości sprawia ich przyjazny uśmiech.
Niektórzy ludzie nie wiedzą, jakim dobrem jest ich bliskość.
Niektórzy ludzie nie wiedzą, o ile bylibyśmy biedniejsi bez nich.
Niektórzy ludzie nie wiedzą, że są darem niebios.
Mogliby wiedzieć, gdybyśmy im to powiedzieli.
Bruno Ferrero

Kochani chciałabym serdecznie podziekować za wasze ogromne serducha, 
dzieki wam maluszek mógł od dziś podjąć hydroterapię w domu,
bez dojazdów po 25km w jedną stronę.
Co prawda nie jest zachwycony ale powolutku musi sie przekonać ze te bąbelki są fajne.
Aniu, Agnieszko wam szczególnie dziękuję za te akcje skierowaną dla Miłoszka
to naprawdę wspaniałe uczucie wiedzieć że kogoś obchodzi to co sie z małym dzieje.
Dziekuję też każdej osobie która okazała nam wsparcie, choćby tylko duchowe.
Mam zdjęcie Miłosza w wannie jednakże nie zdecyduje się go opublikować bo jednak jest nagusieńki.
Nie będziemy tu szerzyć dziecięcej pornografii:D
Jeszcze raz ogromne
DZIEKUJE